Lockheed SR-71 Blackbird1964

De SR-71 vloog verkenningsmissies op meer dan drie keer de geluidssnelheid, op 26 kilometer hoogte — sneller en hoger dan elke onderschepper of raket van zijn tijd. Zijn officiële ontwijkingsmanoeuvre was simpelweg: versnellen. Sinds hij buiten dienst ging, heeft niets meer harder gevlogen op straalmotoren. Bij die snelheid werd de romp enkele honderden graden heet, dus is bijna het hele toestel van titanium.

Even naar Mach 3 sprinten is één ding; er een uur lang op kruisen is een materiaalprobleem. De huidtemperatuur kwam boven de 300 °C, dus bestond de Blackbird voor 92% uit titanium, diende de brandstof als koelvloeistof, en waren de panelen met opzet los gebouwd zodat ze bij het opwarmen zouden uitzetten tot ze pasten — hij lekte beroemd brandstof op het platform, tot de romp was opgewarmd en dichtsloot.

Bij Mach 3,2 leveren de inlaatkegel en de naverbrander van de J58 het meeste van de stuwkracht, terwijl de turbojet-kern bijna stationair draait — aftapleidingen voeren compressorlucht om de hete sectie heen, rechtstreeks naar de naverbrander. Eén motor gedraagt zich bij het opstijgen als een turbojet en op kruishoogte als een ramjet. Met de demo hieronder kun je die overgang zelf vliegen.

In 25 jaar operaties werden er ongeveer 4.000 raketten op Blackbirds afgevuurd; geen enkele raakte doel. Snelheid, hoogte en vroege radarvorming (zijn scherpe rompranden waren een voorloper van stealth) maakten hem vrijwel onaantastbaar — verkenning door pure prestatie.

De J58-preset, live: duw de Mach richting 3,2 en zie het aandeel van de kern in het werk instorten terwijl ramcompressie het overneemt — de uitlezingen tonen hoe de brandkamer door zijn marge heen raakt, terwijl de naverbrander de stuwkracht op peil houdt. Hoogte is je andere hendel: de overgang verschuift met de ijlheid van de lucht. De volledige demo hieronder voegt de regelaars voor de aftap-bypass toe.