Als je aan het eerste oorlogsjaar denkt, hoor je de Stuka. In Polen, Noorwegen en Frankrijk vloog hij voor de tanks uit als artillerie die binnen enkele minuten overal kon zijn. Hij rolde op zijn rug, dook bijna loodrecht op een brug of geschutstelling af en liet zijn bom op enkele honderden meters hoogte los. De Stuka was traag en werd boven Engeland uit de lucht geschoten zodra de beschermende jagers verdwenen. Aan het Oostfront bleef hij echter tot de laatste oorlogsdag vliegen. Eén jaar lang veranderde hij de manier waarop oorlog werd gevoerd.

Horizontale bommenwerpers van 1939 misten met honderden meters. Een Stuka-piloot legde het doel achter rode lijnen op zijn cockpitkap bij 60°, 75° en 80° en dook erop af: de bom verliet het vliegtuig al gericht op het doel, zodat het grootste deel van de afstandsfout van horizontaal bombarderen verdween. Een goede bemanning kon een bom binnen tientallen meters leggen; in het gevecht, met luchtafweer, wolken, een bewegend doel en een gehaaste afworp, waren de missers groter. Toch was dit de reden dat een squadron een brug kon uitschakelen die de hele artillerie had gemist.

Uit een verticale duik met 550 km/h weer horizontaal komen vergt ongeveer 6 g. Dat is genoeg om het zicht van een piloot grijs te laten worden. Daarom nam de Stuka het optrekken over. Zodra de piloot op de bomknop drukte, begon het vliegtuig via de trim van het hoogteroer automatisch uit de duik te komen. Een contacthoogtemeter liet op de ingestelde afwerphoogte een lampje branden. Die hoogte kon tot ongeveer 450 meter worden ingesteld, want lager was er onvoldoende ruimte om weer horizontaal te komen.

Met 400 km/h en een vast landingsgestel was de Stuka een makkelijke prooi voor een Spitfire of een Hurricane, en de Slag om Engeland maakte binnen weken een einde aan zijn dagcarrière in het Westen. In het Oosten, waar de Luftwaffe langer het luchtoverwicht hield, ging hij door, en vanaf 1943 werd de met kanonnen bewapende Ju 87 G in ervaren handen een gevaarlijke tankjager, al is moeilijk vast te stellen hoeveel tanks hij werkelijk uitschakelde: de claims uit de oorlog liepen ver vooruit op wat op de grond werd bevestigd.

De Stuka B droeg één bom van 250 kg onder de romp en vier van 50 kg onder de vleugels; de latere D nam één bom van 1.000 kg mee. Zijn twee voorwaartse mitrailleurs vuurden samen ongeveer 0,5 kg kogels per seconde af, niets naar jagermaatstaven, en de schutter achterin had één MG 15 voor de jagers die zouden komen, vanaf het D-model een dubbele MG 81Z. De beroemde sirene, een kleine door een propeller aangedreven fluit op elke poot, kostte 20 tot 25 km/h en de bemanningen haalden hem vaak weg. De Ju 87 G ruilde de bommen in voor twee 37 mm-kanonnen met wolfraamkerngranaten, zes schoten per kant, en ging op tankjacht.

Kies de duikhoek, de snelheid die de remmen vasthouden, de g bij het optrekken en de afworphoogte. Het lab tekent waar de bom terechtkomt en hoeveel lucht het herstel opeet, en laat zien waarom de contacthoogtemeter nooit lager dan ongeveer 450 m werd ingesteld.

Vermogen tegen de hoogte uit het type compressor, schotgewicht tegenover de andere negen, en Breguet-bereik met de afwegingen voor pantser en afwerptank. Vereenvoudigde modellen, elk geschaald op de gepubliceerde cijfers van dit vliegtuig, zodat de vormen eerlijk zijn en de derde decimaal niet.