De Mustang werd in 1940 ontworpen voor de Britten, zijn prototype rolde 102 dagen na de ondertekening van het contract naar buiten, met een Allison-motor die boven 15.000 ft buiten adem raakte, en twee jaar lang was het een goed laagvliegend toestel waar niemand warm van werd. Toen vloog een testpiloot van Rolls-Royce ermee en vroeg om een Merlin erin. Met de Merlin met twee trappen deed hetzelfde casco 700 km/h op 25.000 ft, en met een tank achter de piloot en twee onder de vleugels kon het de bommenwerpers naar Berlijn escorteren en daar vechten. In de lente van 1944 ontmoette de jagermacht van de Luftwaffe hem en herstelde niet meer.

De Allison-Mustang leverde 1.150 pk op 3.600 m, en boven ongeveer 4.500 m liet zijn compressor met één trap het vermogen scherp wegzakken. Ronald Harker vloog er in het voorjaar van 1942 mee en schreef een memo; de eerste Merlin-ombouw vloog in oktober. De Merlin 61 gaf 1.390 pk op 7.200 m, waar de Allison niets meer had, en de voorspelde snelheid ging van 630 km/h op 4.500 m naar 710 km/h op 8.500 m. Aan het casco veranderde niets. Het had liggen wachten.

De vleugel van de Mustang was de eerste op een productiejager die voor laminaire stroming was ontworpen, zodat de lucht verder langs het profiel glad bleef aanliggen; zijn buikradiateur zat in een kanaal, zodat de warmte die hij in de luchtstroom loosde een beetje stuwkracht teruggaf. Zijn weerstandscoëfficiënt zonder lift van ongeveer 0,0163 hoorde bij de laagste van alle oorlogsjagers, en lage weerstand is bereik.

In juli 1943 gaf de luchtmacht opdracht om zoveel mogelijk brandstof in het toestel onder te brengen. Achter de piloot kwam een tank van 85 gallon, die het vliegtuig staartzwaar maakte totdat hij grotendeels leeg was, aangevuld met twee afwerptanks. In januari 1944 veranderde generaal Doolittle de opdracht van de escortejagers. Voortaan mochten ze Duitse jagers overal opzoeken in plaats van dicht bij de bommenwerpers te blijven. Op 4 maart vlogen de eerste Mustangs boven Berlijn.

De Mustang D had geen kanon. Zes zware Browning-mitrailleurs, drie in elke vleugel, vuurden ongeveer 3,4 kg kogels per seconde en konden dat zo'n vijfentwintig seconden volhouden. Per treffer minder klap dan een kanon, maar veel langer kunnen schieten. Tegen jagers was dat de juiste keuze: een paar treffers in de motor of de piloot waren genoeg. De eerdere B- en C-versies hadden vier mitrailleurs die in scherpe bochten vastliepen, tot de ophanging opnieuw werd ontworpen.

Het tabblad bereik staat op een P-51D: 1.020 liter aan boord en twee afwerptanks. Daar gaan vanaf: de klim, de vlucht heen, een kwartier vechten op vol vermogen, de vlucht terug en een reserve. Wat overblijft, is een actieradius vanaf East Anglia. Haal de romptank weg en kijk hoe Berlijn buiten bereik valt.

Vermogen tegen de hoogte uit het type compressor, schotgewicht tegenover de andere negen, en Breguet-bereik met de afwegingen voor pantser en afwerptank. Vereenvoudigde modellen, elk geschaald op de gepubliceerde cijfers van dit vliegtuig, zodat de vormen eerlijk zijn en de derde decimaal niet.