De Spitfire is het vliegtuig dat iedereen kan tekenen: een dunne elliptische vleugel, een lange neus over een Rolls-Royce Merlin, een bolle schuifkap. In de zomer van 1940 was het de jager waarmee de RAF achter de Duitse jagers aanging terwijl de talrijkere Hurricanes de bommenwerpers namen, en van de twee had hij de hoogste prestaties, al bemande de Hurricane meer squadrons en schoot hij die zomer meer Duitse vliegtuigen neer. Hij won de slag niet: radar, de commandocentra, 100-octaanbrandstof en de piloten deden dat. Maar hij was het symbool, en hij bleef tot het einde in de frontlinie omdat zijn casco een motor kon verdragen die zijn vermogen verdubbelde.

Mitchells elliptische vleugel was dun genoeg om snel te zijn en stijf genoeg om een motor te dragen die zijn vermogen verdubbelde. In 1939 vloog hij achter 1.030 pk; in 1944 vloog dezelfde vorm achter 2.000, en de Spitfire IX van 1942 klom beter dan de Mk V die hij verving en was op 30.000 ft ruwweg 110 km/h sneller, vooral dankzij de Merlin met twee trappen. Bijna geen ander ontwerp uit 1936 hield de hele oorlog stand in de frontlinie.

De eerste Spitfires hadden acht lichte Brownings, vier in elke vleugel. Samen vuurden ze achttien seconden lang ongeveer 1,7 kg kogels per seconde af. Tegen gepantserde bommenwerpers was dat te weinig. Vanaf 1941 kwamen er daarom twee 20 mm Hispano-kanonnen in het midden van de vleugel. Het verschil zat vooral in het gewicht van de granaat en niet in de vuursnelheid: één kanontreffer kon bereiken wat met een dozijn kogels niet lukte.

De Chain Home-radar zag de aanvallen zich boven Frankrijk vormen; de sectorcommandocentra plotten ze en stuurden squadrons alleen omhoog wanneer dat nodig was; 100-octaanbenzine, grotendeels aangevoerd uit de Verenigde Staten, liet de Merlin telkens vijf minuten twaalf pond laaddruk draaien. De Spitfire en de Hurricane waren de scherpe punt van een systeem, en het was dat systeem dat de verliezen van de Luftwaffe onhoudbaar maakte.

Vleugelmitrailleurs vuren niet recht vooruit: ze staan naar binnen gericht om elkaar op een gekozen afstand te kruisen, een instelling waarover squadrons ruzieden en die in 1940 op ongeveer 230 meter uitkwam, zodat de acht kogelstromen samen op één plek van het vijandelijke vliegtuig aankwamen. Te ver of te dichtbij en ze kwamen gescheiden aan. Met de Hispano van de Mk Vb, vanaf 1941, veranderde het rekenwerk: twee kanonnen en vier mitrailleurs vuurden ongeveer 3,5 kg per seconde af en een 20 mm-granaat ontplofte binnenin wat hij raakte.

Het lab zet het vermogen uit tegen de hoogte voor de drie Merlins waarmee de Spitfire vloog: de Merlin III van de Mk I, de Merlin 45 van de Mk V met meer laaddruk lager bij de grond, en de Merlin 61 van de Mk IX met twee trappen en intercooler, die zijn vermogen tot 8.000 m en hoger vasthoudt. De snelheid van elke versie is geschaald op haar eigen gepubliceerde cijfer, zodat de veranderingen aan het casco meereizen met de motor.

Vermogen tegen de hoogte uit het type compressor, schotgewicht tegenover de andere negen, en Breguet-bereik met de afwegingen voor pantser en afwerptank. Vereenvoudigde modellen, elk geschaald op de gepubliceerde cijfers van dit vliegtuig, zodat de vormen eerlijk zijn en de derde decimaal niet.