De Merlin was een 27-liter V12 die in 1936 voor het eerst draaide en 1.030 pk leverde — en de oorlog beëindigde met meer dan 2.000 pk uit dezelfde cilinderinhoud. Zijn echte genialiteit zat achter de cilinders: een compressor, uiteindelijk tweetraps en met intercooler, die de motor lucht van zeeniveaudichtheid voedde op hoogtes waar rivalen naar adem hapten. Hij dreef de Spitfire, Hurricane, Mosquito, Lancaster en Mustang aan — en is de reden dat de luchtoorlog überhaupt op grote hoogte werd uitgevochten.

Een motor is een luchtpomp: zijn vermogen wordt bepaald door de zuurstof die hij elke seconde kan inademen, en op 9 km bevat de lucht amper een derde van de zuurstof op zeeniveau. Een motor zonder drukvulling verzwakt gewoon zodra hij klimt — de machine is perfect, de lucht is leeg. Wie een motor daarboven aan het ademen kon houden, had de strijd in handen.

Een supercharger perst de dunne buitenlucht terug tot druk op zeeniveau, waardoor het volle vermogen behouden blijft tot de kritische hoogte — de hoogte waarop de compressor zijn perscapaciteit heeft opgebruikt. Stanley Hookers herontworpen tweetraps supercharger met intercooler uit 1942 tilde dat plafond kilometers hoger op: de Merlin 61 in de Spitfire Mk IX kon plots op gelijke voet vechten met de Fw 190, op hoogtes waar de oude motor naar adem hapte.

Laaddruk wordt begrensd door kloppen, niet door de supercharger — het vermogensrantsoen van de Merlin lag dus net zozeer vast in de brandstofchemie als in de mechaniek. Naarmate 87-octaan plaatsmaakte voor 100- en later 150-octaan brandstof, mocht diezelfde 27 liter steeds meer laaddruk verdragen: 1.030 pk werd 1.600, en later 2.000+. Het vermogen groeide door te veranderen wat er in de tank ging.

Het probleem van de Merlin en zijn antwoord in één grafiek: schuif de hoogteregelaar, schakel tussen supercharger-trappen, en zie hoe het volle vermogen standhoudt tot de kritische hoogte — verplaats dan het hele gevecht naar boven met de tweede trap.