Tesla Model S-aandrijfeenheid2012

De aandrijfeenheid van de Model S is een inductiemotor die Nikola Tesla uit 1888 zou herkennen: drie wikkelingen trekken om de beurt, het magnetisch veld draait, en de rotor jaagt erachteraan. Eén bewegend onderdeel, vol koppel vanuit stilstand, geen koppeling en één vaste overbrenging. Hij heeft geen eeuw gewacht op een betere motor — hij wachtte op een accu die de moeite waard was om mee te dragen. Toen lithiumcellen eindelijk genoeg energie konden vasthouden, werd de motor waar deze hele tijdlijn om draaide, optioneel.

Een benzinemotor levert niets onder stationair toerental — hij heeft toeren nodig, een koppeling om te laten slippen, en een versnellingsbak om hem in zijn smalle comfortzone te houden. Het koppel van een elektromotor is er al vanaf de eerste graad rotatie, op zijn maximum, zonder geluid. Dat is waarom een elektrische sedan sportwagens vernedert bij het stoplicht: geen exotische techniek, gewoon natuurkunde die nooit hoefde op te warmen.

Geen zuigers, kleppen, nokken, riemen, oliecircuit of uitlaat — de rotor draait, en dat is het complete mechanisme. De versnellingsbak krimpt tot één vaste overbrenging, omdat het bruikbare toerenbereik van een motor enorm is. Bijna alles wat de motoren in deze tijdlijn hebben opgebouwd — de vier slagen, de klepbediening, de laaddruk, de balans — is simpelweg geschrapt.

Tesla's motor bestond al vóór Otto's motor de auto bereikte; wat 120 jaar lang ontbrak, was energie die de moeite waard was om mee te dragen. Benzine bevat per kilogram enorm veel meer energie dan welke accu ook — motoren konden zich hun inefficiëntie veroorloven. Pas toen lithiumcellen de grens van een bruikbare actieradius overschreden, sloeg de rekensom om, en incasseerde de motor in één klap een eeuw aan rente.

Drie spoelen trekken om de beurt en het magnetisch veld draait rond — scrub langzaam om de truc te vatten, en bekijk daarna de koppelcurve die elke motor ervoor plots oud deed aanvoelen.