De Amerikanen kwamen naar Europa met de overtuiging dat zwaarbewapende bommenwerpers in hoge, strakke dagformaties zich naar elk doel konden vechten en het nauwkeurig konden raken. De B-17 belichaamde die gedachte: vier motoren met uitlaatgasturboladers die hun vermogen op 25.000 voet vasthielden, dertien zware mitrailleurs en het Norden-bomvizier. In 1943 bleek boven Schweinfurt hoe kwetsbaar het concept was. Bij de ene aanval gingen zestig bommenwerpers verloren en bij een andere zevenenzeventig. Pas met de komst van langeafstandsjagers in het volgende voorjaar werden zulke missies haalbaar.

Een onderzoek in 1943 liet zien dat de meeste neergeschoten bommenwerpers uit de formatie waren geraakt. Daarom gingen ze in een gestapeld blok vliegen, achttien tot zesendertig toestellen dicht bij elkaar. Zo kon elk wapen elke aanvalsrichting zien, en een jager die één bommenwerper aanviel, kreeg het vuur van meerdere over zich heen. Het werkte, tot op zekere hoogte. Het betekende wel dat de formatie recht en horizontaal door de luchtafweer moest vliegen.

Het Norden-bomvizier was een analoge computer met gyroscopen. De bommenrichter voerde hoogte, snelheid en wind in en hield het draadkruis op het doel. In de laatste minuten stuurde het vizier het vliegtuig zelf via de automatische piloot, en het liet ook zelf de bommen los. Tijdens de opleiding was het griezelig precies. In het echte gevecht, met wolken, luchtafweer en een formatie die verschoof, vielen de bommen honderden meters van de plek die het vizier beloofde.

Op 14 oktober 1943 vielen 291 B-17's de kogellagerfabrieken van Schweinfurt aan, buiten het bereik van elke escortejager. Zevenenzeventig kwamen niet terug. Daarna stopten de dagaanvallen diep in Duitsland, tot de P-51 mee kon. Toen dat in februari 1944 kon, zakten de verliezen tot onder de zeven procent en ging het bombardementsoffensief verder.

Dertien zware mitrailleurs die elk 800 kogels van 43 gram per minuut afvuren: op papier is dat ongeveer 7,5 kg metaal per seconde. In werkelijkheid kon een aanvaller maar door een paar ervan tegelijk geraakt worden, en een Fw 190 die met vier kanonnen van voren aanviel, had de betere kaarten. De bommen waren waar het om ging: twee ton naar een doel op 1.300 km afstand, meer als het doel dichterbij lag.

Het lab laat de Cyclone-motor met en zonder turbolader draaien. Zonder turbo neemt het vermogen met de luchtdichtheid af. Met turbo blijft 1.200 pk beschikbaar tot 25.000 voet. De werkelijke cijfers van de twee prototypes staan ter vergelijking in de grafiek: 385 km/h en 8.500 m tegenover 500 km/h en 11.600 m.