De Amerikanen kwamen naar Europa met de overtuiging dat zwaarbewapende bommenwerpers in hoge, strakke dagformaties zich naar elk doel konden vechten en het nauwkeurig konden raken. De B-17 was die overtuiging in aluminium: vier motoren met uitlaatgedreven turboladers die hun vermogen op 25.000 ft vasthielden, dertien zware mitrailleurs, en het Norden-bomvizier. In 1943 brak die overtuiging boven Schweinfurt, waar in elk van twee aanvallen zestig bommenwerpers werden neergeschoten en er na de tweede nog zeventien thuiskwamen om te worden gesloopt. Wat de bommenwerpers redde, waren niet meer mitrailleurs, maar de langeafstandsjager die de volgende lente kwam.

Een onderzoek in 1943 liet zien dat de meeste neergeschoten bommenwerpers uit de formatie waren geraakt. Daarom gingen ze in een gestapeld blok vliegen, achttien tot zesendertig toestellen dicht bij elkaar. Zo kon elk wapen elke aanvalsrichting zien, en een jager die één bommenwerper aanviel, kreeg het vuur van meerdere over zich heen. Het werkte, tot op zekere hoogte. Het betekende wel dat de formatie recht en horizontaal door de luchtafweer moest vliegen.

Het Norden-bomvizier was een analoge computer met gyroscopen. De bommenrichter voerde hoogte, snelheid en wind in en hield het draadkruis op het doel. In de laatste minuten stuurde het vizier het vliegtuig zelf via de automatische piloot, en het liet ook zelf de bommen los. Tijdens de opleiding was het griezelig precies. In het echte gevecht, met wolken, luchtafweer en een formatie die verschoof, vielen de bommen honderden meters van de plek die het vizier beloofde.

Op 14 oktober 1943 vielen 291 B-17’s, vooral F-modellen, de kogellagerfabrieken van Schweinfurt aan, buiten het bereik van elke escortejager. Zestig werden neergeschoten; nog eens zeventien kwamen zo zwaar beschadigd terug dat ze werden afgeschreven, en zo’n 600 man sneuvelden, raakten gewond of werden vermist. Dagaanvallen diep in Duitsland stopten tot de P-51 mee kon; toen dat in Big Week in februari 1944 gebeurde, daalden de verliezen over zes dagen aanvallen tot ongeveer zeven procent van de sorties en ging het offensief verder.

Dertien zware mitrailleurs die kogels van 43 gram met 800 schoten per minuut afvuren, tellen op papier op tot ongeveer 7,5 kg metaal per seconde: een theoretisch mondingsdebiet met elk wapen tegelijk vurend. In de praktijk kon geen aanvaller door meer dan een paar tegelijk worden bereikt, en een Fw 190 met vier kanonnen in een frontale aanval had het beste van de uitwisseling. De bommen waren waarvoor hij er was: twee ton naar een doel op 1.300 km, meer op kortere ritten.

Het lab laat de Cyclone lopen met en zonder zijn turbolader. Zonder volgt zijn vermogen de luchtdichtheid omlaag vanaf ongeveer 1.500 m; met houdt hij 1.200 pk vast tot 7.600 m. Beide krommen zijn geijkt op de echte cijfers van de twee ontwikkelingstoestellen: 385 km/h en 8.500 m zonder, 500 km/h en 11.600 m met.

Vermogen tegen de hoogte uit het type compressor, schotgewicht tegenover de andere negen, en Breguet-bereik met de afwegingen voor pantser en afwerptank. Vereenvoudigde modellen, elk geschaald op de gepubliceerde cijfers van dit vliegtuig, zodat de vormen eerlijk zijn en de derde decimaal niet.