De B-29 was het duurste wapenprogramma van de oorlog: drie miljard dollar, meer dan de atoombom die hij uiteindelijk droeg. Het was ook het modernste vliegtuig van de oorlog. De bemanning zat op 9.000 m in cabines onder druk, de wapens werden door computers gericht vanaf aparte richtposten, en elk van de vier motoren had twee turboladers. Hij werd overhaast ingezet, met motoren die in brand vlogen. In maart 1945 gooide zijn bevelhebber het idee waarvoor hij gebouwd was overboord: de wapens gingen eruit, hij vloog 's nachts laag, en hij brandde Tokio plat. Op 6 en 9 augustus 1945 maakten twee B-29's een einde aan de oorlog.

Op 9.000 m is de luchtdruk buiten nog een derde van die op zeeniveau. De neus en het achterste deel van de B-29 werden opgepompt tot de druk van 2.400 m. Daartussen lagen de bommenruimen, die op buitendruk bleven omdat bomluiken nooit goed afsluiten. Een tunnel over de ruimen heen verbond de twee cabines. De bemanning vloog zo missies van acht uur zonder zuurstofmasker, in een romp die eigenlijk een drukvat met vleugels was.

Vier geschutskoepels op afstand, elk met twee zware mitrailleurs, werden gericht vanaf richtposten door schutters die de wapens zelf nooit aanraakten. Vijf analoge computers rekenden de snelheid van het vliegtuig, de val van de kogel en de nodige voorsprong door. Eén schutter kon elke koepel overnemen. Het was het eerste vuurleidingssysteem van dit soort in een vliegtuig.

Nauwkeurig bombarderen vanaf 9.000 m mislukte boven Japan: de straalstroom blies de bommen van hun doel en de motoren vlogen in brand. In maart 1945 liet generaal LeMay de wapens en schutters verwijderen, laadde hij brandbommen en stuurde hij de B-29's 's nachts op 1.500 tot 2.700 m hoogte naar binnen. In de eerste nacht brandde zestien vierkante mijl van Tokio af. Het vliegtuig dat was ontworpen om op grote hoogte onaantastbaar te zijn, deed zijn werk laag en ongewapend.

Tien zware mitrailleurs onder centrale vuurleiding konden ongeveer zeven kilo per seconde afvuren op een jager die door twee koepels tegelijk werd bereikt. In de staart zat ook nog een kanon, tot bleek dat het niets uithaalde. De bommenruimen bevatten negen ton, vijf keer de gewone last van een B-17. Twee toestellen, omgebouwd onder het Silverplate-programma, droegen elk één bom.

Het lab rekent de cabine door: de buitendruk op kruishoogte, het drukverschil dat de romphuid moet tegenhouden, en de spanning die dat in een buis van deze maat en plaatdikte geeft. Je ziet ook waarom de bommenruimen op buitendruk bleven en de bemanning door een tunnel tussen de cabines kroop.