Toen de Zero boven Pearl Harbor verscheen en daarna boven elk geallieerd vliegveld van Malakka tot Darwin, had niemand een jager die hem in een bocht kon volgen, en niemand geloofde dat een jager de afstanden kon vliegen die hij vloog. Hij kon bommenwerpers 1.000 km naar Guadalcanal escorteren en 1.000 km terug, op een motor van maar 950 pk. De truc was gewicht: geen pantser en geen zelfdichtende brandstoftanks op de A6M2 (latere Zero’s kregen van beide iets), een ligger van een nieuwe aluminiumlegering, en een leeggewicht onder 1.700 kg. Hij was voortreffelijk gebouwd en bewust onbeschermd, en zodra geallieerde piloten leerden te duiken, te schieten en weg te gaan in plaats van te draaien, werd dat gebrek aan bescherming zijn dood.

Het team van Jiro Horikoshi kreeg de vraag om snelheid, bereik, wendbaarheid en twee kanonnen op 950 pk, en besloot dat het alleen kon als elke overbodige gram verdween. De ligger gebruikte Sumitomo’s Extra Super Duralumin, een aluminium-zinklegering die de rest van de wereld later 7075 zou noemen. Niets beschermde de piloot of de brandstof. Het resultaat had beladen een vleugelbelasting van 107 kg/m², ruwweg een derde minder dan een beladen Bf 109 E en ver onder de latere G, en daarom draaide hij binnen alles.

Met een afwerptank van 330 liter en een arme, trage kruistechniek waarin zijn piloten werden gedrild, kon een Zero ongeveer 3.100 km vliegen: een maximum in stille lucht met de afwerptank, geen gevechtsradius. Geallieerde bevelhebbers concludeerden in 1942 dat er meerdere keren zoveel Zero’s moesten zijn als er werkelijk bestonden, omdat ze steeds opdoken waar geen jager kon zijn.

Boven ongeveer 400 km/h werden de rolroeren van de Zero zwaar en nam zijn rolsnelheid af. Amerikaanse piloten leerden daarom geen draaigevecht met hem aan te gaan: erop duiken, vuren en doorvliegen. Of ze vlogen in paren de Thach-weave, zodat elke Zero die één toestel volgde recht voor de wapens van het andere kwam. Vanaf 1943 had de F6F Hellcat twee keer zoveel vermogen en wél pantser, terwijl de Zero zijn ervaren piloten was kwijtgeraakt.

De twee 20 mm-kanonnen in de vleugels sloegen hard toe, ongeveer 2,3 kg per seconde samen met de mitrailleurs, maar hun trommels bevatten elk zestig granaten, zeven en een halve seconde vuren, en hun granaten verlieten de loop met ongeveer 600 m/s, trager dan de 7,7 mm-kogels, zodat ze sneller vielen en op afstand moeilijker te richten waren. Daarna had de Zero nog twee mitrailleurs van geweerkaliber boven de motor. Ervaren piloten spaarden de kanonnen voor een zekere treffer; onervaren piloten schoten ze leeg in de eerste aanval.

Het tabblad Bereik rekent de Zero door met de bereikvergelijking van Breguet: 518 liter aan boord, 330 liter in de afwerptank en een zuinige kruisvlucht. Voeg vervolgens de 100 kg pantser en de zelfdichtende tanks toe die hij niet had, en kijk hoeveel van de vlucht naar Guadalcanal verdwijnt.

Vermogen tegen de hoogte uit het type compressor, schotgewicht tegenover de andere negen, en Breguet-bereik met de afwegingen voor pantser en afwerptank. Vereenvoudigde modellen, elk geschaald op de gepubliceerde cijfers van dit vliegtuig, zodat de vormen eerlijk zijn en de derde decimaal niet.