North American P-51 Mustang1944

De Mustang werd in 1940 in 102 dagen voor de Britten ontworpen, met een Allison-motor die boven 15.000 voet buiten adem raakte. Twee jaar lang was het een goed toestel voor lage hoogte waar niemand warm voor liep. Toen vloog een testpiloot van Rolls-Royce ermee en vroeg om er een Merlin in te zetten. Met de Merlin met twee compressortrappen haalde hetzelfde casco op 25.000 voet 700 km/h. Met een tank achter de piloot en twee onder de vleugels kon hij de bommenwerpers naar Berlijn begeleiden en daar nog vechten. In het voorjaar van 1944 ontmoette de Duitse jachtvliegdienst hem en herstelde daar niet meer van.

Met de Allison leverde de Mustang 1.150 pk op 3.600 m en op grotere hoogte bijna niets. Ronald Harker vloog er in mei 1942 mee en schreef een memo. In oktober vloog de eerste ombouw met een Merlin. De Merlin 61 leverde op 7.200 m 1.390 pk, waar de Allison nauwelijks vermogen overhad. De voorspelde topsnelheid steeg van 630 km/h op 4.500 m naar 710 km/h op 8.500 m. Het casco hoefde daarvoor niet te worden aangepast.

De Mustang was de eerste productiejager met een vleugel die voor laminaire stroming was ontworpen. De lucht bleef daardoor verder naar achteren langs het profiel netjes aanliggen. De radiateur onder de buik zat in een kanaal waarin de afgegeven warmte een kleine hoeveelheid stuwkracht opleverde. Met 0,0163 had de Mustang de laagste weerstandscoëfficiënt bij nul lift van alle jagers uit de oorlog. Die lage weerstand droeg rechtstreeks bij aan zijn grote bereik.

In juli 1943 gaf de luchtmacht opdracht om zoveel mogelijk brandstof in het toestel onder te brengen. Achter de piloot kwam een tank van 85 gallon, die het vliegtuig staartzwaar maakte totdat hij grotendeels leeg was, aangevuld met twee afwerptanks. In januari 1944 veranderde generaal Doolittle de opdracht van de escortejagers. Voortaan mochten ze Duitse jagers overal opzoeken in plaats van dicht bij de bommenwerpers te blijven. Op 4 maart vlogen de eerste Mustangs boven Berlijn.

De Mustang D had geen kanon. Zes zware Browning-mitrailleurs, drie in elke vleugel, vuurden ongeveer 3,4 kg kogels per seconde en konden dat zo'n vijfentwintig seconden volhouden. Per treffer minder klap dan een kanon, maar veel langer kunnen schieten. Tegen jagers was dat de juiste keuze: een paar treffers in de motor of de piloot waren genoeg. De eerdere B- en C-versies hadden vier mitrailleurs die in scherpe bochten vastliepen, tot de ophanging opnieuw werd ontworpen.

Het tabblad bereik staat op een P-51D: 1.020 liter aan boord en twee afwerptanks. Daar gaan vanaf: de klim, de vlucht heen, een kwartier vechten op vol vermogen, de vlucht terug en een reserve. Wat overblijft, is een actieradius vanaf East Anglia. Haal de romptank weg en kijk hoe Berlijn buiten bereik valt.