Boeing B-29 Superfortress1944

De B-29 was het duurste wapenprogramma van de oorlog, drie miljard dollar, meer dan de atoombom die hij uiteindelijk droeg, en het meest geavanceerde vliegtuig erin. Zijn bemanning zat in drukcabines op 9.000 m, zijn wapens werden vanuit richtstations door computers gericht, en elk van zijn vier motoren had twee turboladers. Hij werd overhaast in dienst genomen met motoren die in brand vlogen, en toen, in maart 1945, gooide zijn bevelhebber het idee waarvoor hij gebouwd was overboord: de meeste wapens gingen eruit, hij vloog ’s nachts laag, en hij verbrandde Tokio. Op 6 en 9 augustus 1945 wierpen twee ervan de atoombommen die, samen met de Sovjet-oorlogsverklaring van 8 augustus, Japan tot overgave brachten.

Op 9.000 m is de luchtdruk buiten nog een derde van die op zeeniveau. De neus en het achterste deel van de B-29 werden opgepompt tot de druk van 2.400 m. Daartussen lagen de bommenruimen, die op buitendruk bleven omdat bomluiken nooit goed afsluiten. Een tunnel over de ruimen heen verbond de twee cabines. De bemanning vloog zo missies van acht uur zonder zuurstofmasker, in een romp die eigenlijk een drukvat met vleugels was.

Vier op afstand bediende koepels, elk met twee zware mitrailleurs (vier in de voorste bovenkoepel op latere toestellen), werden gericht vanuit vijf richtstations door schutters die ze nooit aanraakten; een analoge computer op elk station corrigeerde voor de snelheid van het vliegtuig, de val van de kogel, de benodigde voorsprong en de afstand tussen vizier en koepel. Elke koepel hoorde bij een primair station, en de bediening kon aan een andere schutter worden overgedragen als zijn eigen sector rustig was. Het was het eerste vuurleidingssysteem van zijn soort in de lucht.

Precisiebombardementen vanaf 9.000 m boven Japan mislukten: de straalstroom blies de bommen van het doel en de motoren brandden. In maart 1945 liet generaal LeMay de meeste wapens, munitie en schutters achter, hield de staartmitrailleurs, laadde brandbommen en stuurde de B-29’s ’s nachts op 1.500 tot 2.700 m naar binnen. Zestien vierkante mijl van Tokio brandde in de eerste nacht. Het vliegtuig dat op hoogte onaantastbaar moest zijn, deed zijn werk laag en bijna ongewapend.

Tien zware mitrailleurs onder centrale vuurleiding konden ongeveer 5,7 kg kogels per seconde uit de lopen jagen, waarvan een jager alleen kreeg wat twee of drie koepels op hem konden richten; de staart droeg ook een kanon, tot bleek dat het nutteloos was. Zijn bommenruimen bevatten tot negen ton op een korte missie, veel minder op een lange, vijf keer de gebruikelijke lading van een B-17, en, op twee toestellen aangepast onder het Silverplate-programma, één bom elk.

Het lab rekent de cabine door: de buitendruk op kruishoogte, het drukverschil dat de romphuid moet tegenhouden, en de spanning die dat in een buis van deze maat en plaatdikte geeft. Je ziet ook waarom de bommenruimen op buitendruk bleven en de bemanning door een tunnel tussen de cabines kroop.

Vermogen tegen de hoogte uit het type compressor, schotgewicht tegenover de andere negen, en Breguet-bereik met de afwegingen voor pantser en afwerptank. Vereenvoudigde modellen, elk geschaald op de gepubliceerde cijfers van dit vliegtuig, zodat de vormen eerlijk zijn en de derde decimaal niet.